Η ψυχική υγεία δεν αποτελεί βασικό παράγοντα πρόκλησης καρκίνου

Για περισσότερο από μια δεκαετία, αναπαράγεται ευρέως στο ελληνικό διαδίκτυο ο ισχυρισμός πως ο γιατρός Ryke Geerd Hamer απέδειξε ότι ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που προκαλείται νοητικά και μπορεί να θεραπευτεί με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο, οι εν λόγω ισχυρισμοί αποτελούν διαστρέβλωση των διαθέσιμων επιστημονικών δεδομένων.

Παραδείγματα: citypatras.gr, tvxs.gr, topontiki.gr, athensmagazine.gr, diaforetiko.gr, pentapostagma.gr, pronews.gr, emedi.gr

Η παλιότερη αναπαραγωγή που εντοπίσαμε είχε αναρτηθεί στο therapeia.gr τουλάχιστον από το 2006.

Παρακάτω παραθέτουμε τα βασικότερα σημεία των εξεταζόμενων δημοσιεύματων:

Ο καρκίνος είναι μια αρρώστια του μυαλού και της ψυχής.

Ανακοίνωση (παραδοχή) γιατρών ενός εκ των κορυφαίων παγκοσμίως νοσοκομείων που ειδικεύεται στον καρκίνο: του αμερικανικού John Hopkins…

Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης. Ο καρκίνος των πνευμόνων στη έντονο φόβο του θανάτου.

Τα παρακάτω αποτελούν επιλεγμένα αποσπάσματα από ένα μεγάλο εκπληκτικό άρθρο, με τίτλο “Η γλώσσα της θεραπείας“…

Η νέα ιατρική του γιατρού Χάμερ: Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (Ryke Geerd Hamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Η προνομιούχος θέση του, του επέτρεψε να συναντήσει πολλούς καρκινοπαθείς. Χάρις στις περιστάσεις, στην τύχη και στην λεπτομερή παρατήρηση, ο Χάμερανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους που εξηγούν το μηχανισμό της εμφάνισης όλων των καρκίνων και όλων των ασθενειών.

Στην περίπτωση αυτού του γιατρού, μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε για νόμους, αφού οι επαληθεύσεις που έγιναν από τον ίδιο και από άλλους ερευνητές και θεραπευτές έδειξαν ότι όλοι ισχύουν στις 100% των περιπτώσεων, πράγμα το οποίο δεν είχε ποτέ συμβεί έως τότε στην ιστορία της ιατρικής. Ο Χάμερ γι αυτή του την ανακάλυψη φυλακίστηκε.

Ο ατσαλένιος νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής: “ Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια.”

Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους.

Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο.καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό). Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται). Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σeξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους.

Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι φανταστικό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση – εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. […]

Αυτή η σύγκριση παρουσίασε με περιφανή τρόπο την ανωτερότητα της προσέγγισής του Χάμερ, σε σχέση με την προσέγγιση της επιστημονικής ιατρικής και ολόκληρου του οπλοστασίου της: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία. Χωρίς σχόλιο…! Αλλά θα το πω, οι φαρμακοβιομηχανίες πως θα πουλάνε τα δηλητήρια τους; […]

Όσον αφορά τους καρκινογόνους παράγοντες, διάφορες έρευνες έχουν δείξει ότι μόνο στο 1% των περιπτώσεων οι καρκίνοι προκλήθηκαν από αυτούς. Είναι η περίπτωση της έκθεσης σε ραδιενέργεια ή σε κάποιες πολύ τοξικές ουσίες σε ισχυρή δόση. Αντιθέτως, το 99% των άλλων καρκίνων οφείλονται σε παράγοντες έντονου στρες (βίαια ψυχολογικά σοκ που βιώνονται, χωρίς να εκφράζονται βιολογικά – οργανικά), συνδέονται δε συχνά με έντονες εσωτερικές συγκρούσεις που δεν έχουν λυθεί ψυχολογικά. Ο γιατρός Χάμερ ήταν ο πρώτος που το έδειξε αυτό με επιστημονικό τρόπο, σε περισσότερες από 8.000 περιπτώσεις καρκίνου. Η αξία του έγκειται στο ότι μπόρεσε να δείξει ότι η ανάπτυξη του καρκίνου έγινε σύμφωνα με κάποιους πολύ ακριβείς και αμετάβλητους νόμους. Θα το δούμε αυτό αργότερα.

Τι ισχύει

Τα επίμαχα δημοσιεύματα αποτελούν αναπαραγωγή κειμένου που είχε συντάξει το 2000 ο Jean-Jacques Crèvecoeur. Πρόκειται για συνωμοσιολόγο χωρίς ιατρική ειδίκευση, που μεταξύ άλλων, αρνείται την ομοφωνία της επιστημονικής κοινότητας για το AIDS, έχει χαρακτηρίσει τον εμβολιασμό κατά της πανδημικής γρίπης του 2009 ως «γενοκτονία» και έχει αναπαράγει εκτεταμένα ψευδείς ισχυρισμούς για την πανδημία της COVID-19.

Το κείμενο αναφέρεται στον πρώην ιατρό Ryke Geerd Hamer, που, έπειτα από το φόνο του γιου του, νόσησε με καρκίνο, που ο ίδιος απέδωσε σε ψυχολογικά αίτια. Στο μοντέλο των «5 βιολογικών νόμων» που ανέπτυξε, υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι κανένα μικρόβιο δεν ήταν επιβλαβές αλλά ότι οι παθογόνες λοιμώξεις αφορούσαν νοητική αυθυποβολή, αρνούμενος στοιχειώδη επιστημονικά δεδομένα.

Αντίθετα με τους ισχυρισμούς του επίμαχου δημοσιεύματος, ο ίδιος δε δημοσίευσε ποτέ ορθές μελέτες που να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του και το μοντέλο του δεν απέκτησε ποτέ αναγνώριση στην επιστημονική κοινότητα. Αντίθετα, η εργασία του συνδέθηκε με δεκάδες αποτρέψιμους θανάτους ασθενών, καθώς χαρακτήριζε τις εγκεκριμένες θεραπευτικές μεθόδους θανατηφόρες. Συγκεκριμένα, πίστευε ότι επρόκειτο για μια παγκόσμια Σιωνιστική συνωμοσία εισαγωγής μικροτσίπ και δολοφονίας των μη εβραίων καρκινοπαθών.

Η ιατρική άδεια του Hamer ανακλήθηκε και ο ίδιος καταδικάστηκε σε νομικό επίπεδο επανειλημμένα στη Γερμανία και τη Γαλλία, ωστόσο, συνέχιζε να παρακολουθεί ασθενείς παράνομα. Πολυάριθμοι επιστημονικοί θεσμοί εξήγησαν ότι οι πρακτικές του ήταν αβάσιμες και επικίνδυνες, ωστόσο, ο ίδιος δήλωνε ότι για την αντιμετώπισή του ευθυνόταν η υποτιθέμενη Σιωνιστική συνωμοσία. Στο πλαίσιο της εν λόγω συνωμοσιολογίας, θεωρούσε τη Γερμανία «κατακτημένη» και χωρίς δικαστική ή συνταγματική εγκυρότητα. Τελικά, ο Hamer πέθανε το 2017 από εγκεφαλικό. [πηγή 1][πηγή 2]

Παρακάτω, θα εξετάσουμε τα πιο επικαιροποιημένα επιστημονικά δεδομένα αναφορικά με τη σχέση της ψυχικής υγείας και του καρκίνου, στην οποία εστιάζουν και τα επίμαχα δημοσιεύματα.

Αρχικά, τα δημοσιεύματα ισχυρίζονται ότι το νοσοκομείο Johns Hopkins επιβεβαίωσε ότι η επιβαρυμένη ψυχική υγεία προκαλεί καρκίνο. Πρόκειται για μέρος δημοσιεύματος που ενώ γνώρισε διεθνή απήχηση, επικαλούνταν ψευδώς σχέση με το εν λόγω νοσοκομείο, όπως είχε ανακοινώσει η διοίκησή του ήδη από το 2007. Ειδικά για τον επίμαχο ισχυρισμό, η διάψευση του νοσοκομείου ανέφερε:

Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που προκαλείται από γενετικές αλλοιώσεις. Πολλές φορές, αυτές οι αλλοιώσεις συμβαίνουν μέσω των συμπεριφορών μας – κάπνισμα, κακή και μη ισορροπημένη διατροφή, έκθεση σε ιούς και ηλιακά εγκαύματα, λέει ο ειδικός για την πρόληψη και τον έλεγχο του καρκίνου John Groopman.

Το πώς το άγχος, η πίστη και άλλοι παράγοντες τα επηρεάζουν αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστο. Θα θέλαμε οι άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι, να αγαπιούνται και να μην έχουν άγχος, απλώς και μόνο επειδή είναι ένας ωραίος τρόπος ζωής και μπορεί να συμβάλει σε ένα συνολικό αίσθημα ευεξίας, λέει η ειδικός Elizabeth Platz. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η πρόκληση ή η πρόληψη του καρκίνου εξαρτάται από τη ψυχική κατάσταση του εκάστοτε ατόμου.

Για περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με τα αίτια εμφάνισης καρκίνου, το νοσοκομείο Johns Hopkins παρέπεμψε στο Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου των ΗΠΑ. Το Ινστιτούτο και σειρά άλλων θεσμών υγείας, επιβεβαιώνουν ότι διάφορες συμπεριφορές που δεν έχουν άμεση σχέση με τη ψυχική υγεία, ευθύνονται για μεγάλο μέρος των περιστατικών καρκίνου. Μια εκτενής μελέτη στις ΗΠΑ από την Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου, εκτίμησε ότι οι εν λόγω παράγοντες ευθύνονταν για το 42% των περιπτώσεων καρκίνου και το 45% των επίμαχων θανάτων της χώρας το 2014. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επιβεβαιώνει ότι το 30-50% των περιπτώσεων καρκίνου θα μπορούσε να αποτραπεί μέσω πρόληψης ως προς τους καθιερωμένους παράγοντες ρίσκου.

Παράλληλα, έχει βρεθεί αυξημένη συχνότητα καρκίνου σε ενήλικες που είχαν ιδιαίτερα τραυματικές παιδικές εμπειρίες, αλλά ταυτόχρονα στην ίδια ομάδα έχει εντοπιστεί και αυξημένη συχνότητα ανθυγιεινών συμπεριφορών που οδηγούν σε καρκινογένεση. Συνεπώς, δε μπορεί να επιβεβαιωθεί από άμεσες παρατηρήσεις το αν η ψυχολογική κατάσταση παίζει μόνη της κάποιο σχετικό ρόλο, αλλά απαιτούνται εξειδικευμένες μελέτες. [πηγή]

Ένας άλλος βασικός παράγοντας πρόκλησης καρκίνου αφορά την κληρονομικότητα. Μέσα από τις εκτενέστερες μελέτες σύγκρισης διδύμων, οι οποίες έλαβαν χώρα στη Σκανδιναβία σε βάθος δεκαετιών, εκτιμήθηκε ότι η κληρονομικότητα ευθυνόταν για το 33% των 27 χιλιάδων περιστατικών καρκίνου που καταγράφηκαν. Χρειάζεται να σημειωθεί πάντως ότι αυτή η παρατήρηση δε συνεπάγεται πως όλοι οι αναφερόμενοι καρκίνοι ήταν μη αποτρέψιμοι. Η κληρονομικότητα δεν είναι ο μοναδικός σχετικός παράγοντας για την πρόβλεψη εμφάνισης καρκίνο καθώς εξίσου σημαντικό ρόλο παίζει και το περιβάλλον. Για παράδειγμα, μέρος της κληρονομικότητας μπορεί να αφορά τάσεις προς ανθυγιεινές συμπεριφορές που είναι αποτρέψιμες. Ενδεικτικά, η κληρονομικότητα εκτιμάται πως εξηγεί περίπου τις μισές καταχρηστικές συμπεριφορές αλκοόλ και καπνίσματος, που αποτελούν δυο σημαντικούς παράγοντες ρίσκου καρκινογένεσης.

Οι προαναφερόμενες μελέτες ήταν σε θέση να καταγράψουν και το ρόλο του κοινού περιβάλλοντος που μοιράζονταν τα αδέρφια, ωστόσο, στα περισσότερα περιστατικά καρκίνου εκτιμήθηκε μηδενικός ρόλος. Αυτή η παρατήρηση συνηγορεί στην υπόθεση ότι οι τραυματικές οικογενειακές εμπειρίες δεν αποτελούν σημαντικό παράγοντα ρίσκου καρκινογέννεσης από μόνες τους. Ουσιαστικός ρόλος κοινού περιβάλλοντος εντοπίστηκε για τους καρκίνους του πνεύμονα, των όρχεων και του μαστού, αλλά οι ερευνητές εκτίμησαν ότι στην πρώτη περίπτωση ευθυνόταν η κοινή συνήθεια καπνίσματος μεταξύ αδερφών, και στις άλλες δύο πιθανή επιρροή κατά την εμβρυϊκή κύηση, υπόθεση που είχε υποστηριχθεί από προηγούμενες μελέτες.

Ενώ υπάρχουν τεχνολογικοί περιορισμοί ως προς την εις βάθος έρευνα διάφορων μορφών καρκίνου, τα τελευταία χρόνια εξηγείται ένα ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της κληρονομικότητάς του που καταγράφουν οι μελέτες διδύμων, και τεκμηριώνονται με αυξανόμενη ακρίβεια οι γενετικοί μηχανισμοί που προκαλούν καρκινογεννέσεις.

Χρειάζεται επίσης να ληφθεί υπόψη ο ρόλος της κοινής τύχης, υπό την έννοια των τυχαίων μεταλλάξεων που λαμβάνουν διαρκώς χώρα κατά τη δημιουργία νέων κυττάρων, και οι οποίες μπορούν συμπτωματικά να οδηγήσουν σε καρκίνο. Ενώ η ποσοτικοποίηση αυτού του παράγοντα έχει οδηγήσει σε διαφωνίες μεταξύ ερευνητών, οι επικρατέστερες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για την πρόκληση του 10-40% των περιπτώσεων καρκίνου. [πηγή 1][πηγή 2][πηγή 3][πηγή 4]

Τέλος, η πλέον ενδελεχής ανασκόπηση της σχέσης μεταξύ στρες και καρκίνου δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Reviews Cancer στις 10-9-2021. Η ανασκόπηση σημείωσε ότι τα συνολικά στοιχεία από μακροχρόνιες μελέτες παρακολούθησης πληθυσμών, υποδείκνυαν μικρές και αντιφατικές επιρροές ως προς την εμφάνιση καρκίνου, και συνολικά οι ερευνητές δε μπόρεσαν να συμπεράνουν αν τελικά υφίσταντο η εν λόγω σχέση. Έτσι, σε συνδυασμό με τη βαρύτητα των προαναφερόμενων εξακριβωμένων παραγόντων πρόκλησης καρκίνου, που καλύπτουν τη συντριπτική πλειοψηφία του αντίστοιχου ρίσκου, καθίσταται σαφές ότι η ψυχολογική κατάσταση δε θα μπορούσε να αποτελεί σημαντικό παράγοντα καρκινογέννεσης από μόνη της.

Η ανασκόπηση πάντως σημείωσε και έναν όγκο προκαταρκτικών δεδομένων που υποστήριζε ότι το στρες μπορούσε να επηρεάσει την εξέλιξη του καρκίνου μετά την εμφάνισή του, καθώς και την αποτελεσματικότητα των χορηγούμενων αντικαρκινικών αγωγών. Ωστόσο, τα στοιχεία από μελέτες σε πραγματικές συνθήκες, τόσο παρακολούθησης όσο και ψυχολογικών παρεμβάσεων, ήταν και πάλι αντιφατικά. Οι ερευνητές συνολικά εκτίμησαν ότι οι ψυχολογικές παρεμβάσεις θα μπορούσαν να έχουν μόνο κάποια συνεπικουρική χρησιμότητα σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως αμέσως μετά από σχετικές εγχειρήσεις. Ακόμα όμως πρόκειται για υπόθεση, που οι ερευνητές πρότειναν να επιβεβαιωθεί έπειτα από εκτενείς κλινικές μελέτες.

Συμπέρασμα

Ο ισχυρισμός ότι ο γιατρός Ryke Geerd Hamer απέδειξε πως ο καρκίνος είναι μια ασθένεια που προκαλείται νοητικά και μπορεί να θεραπευτεί με τον ίδιο τρόπο, είναι ψευδής. Οι θεωρίες του Hamer δεν απέκτησαν ποτέ αναγνώριση στην επιστημονική κοινότητα, ενώ αντιθέτως, η δουλειά του συνδέθηκε με δεκάδες αποτρέψιμους θανάτους ασθενών τους οποίους έπεισε να εγκαταλείψουν εγκεκριμένες αντικαρκινικές αγωγές. Οι ισχυρισμοί του διαψεύστηκαν από πολυάριθμους θεσμούς υγείας και η ιατρική του άδεια ανακλήθηκε, αλλά ο ίδιος δήλωνε αβάσιμα ότι ευθυνόταν μια Σιωνιστική συνωμοσία.

Ως προς την ουσία του ισχυρισμού, η συντριπτική πλειοψηφία του ρίσκου εμφάνισης καρκίνου εξηγείται από τους καθιερωμένους παράγοντες ρίσκου, όπως για παράδειγμα το κάπνισμα, από την κληρονομικότητα και από την εμφάνιση τυχαίων μεταλλάξεων. Η πλέον ενδελεχής επιστημονική ανασκόπηση του ζητήματος, δείχνει ότι τα διαθέσιμα στοιχεία δε μπορούν να επιβεβαίωσουν τυχόν ύπαρξη σχέσης μεταξύ της ψυχικής υγείας και της εμφάνισης καρκίνου. Η ανασκόπηση σημείωσε ότι, ενώ υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις της εν λόγω σχέσης ως προς την αντιμετώπιση του καρκίνου, αυτές παραμένουν κλινικά αναπόδεικτες και θα μπορούσαν να έχουν μόνο συνεπικουρικό όφελος στις εγκεκριμένες θεραπευτικές πρακτικές.