Είναι το διοξείδιο του άνθρακα το “αέριο της ζωής”; Μάλλον όχι

Ο Δρ. Willie Soon προσπαθεί να πείσει το κοινό ότι το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) είναι ένα αέριο που προσδίδει ζωή στον πλανήτη και πως όλοι όσοι υποστηρίζουν πως το αέριο αυτό ευθύνεται για διάφορες αρνητικές επιπτώσεις κάνουν λάθος, διότι αυτός ως επιστήμονας έχει αποδείξει με τις μελέτες του το αντίθετο.

Το Βίντεο:

Παραδείγματα αναπαραγωγών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:

Ο Δρ. Wei-Hock (Willie) Soon, αστροφυσικός και μηχανικός αεροδιαστημικής, προσπαθεί να πείσει το κοινό και τους πολιτικούς ότι η κλιματική αλλαγή οφείλεται κυρίως σε φυσικούς παράγοντες, όπως οι ηλιακές μεταβολές, και όχι σε ανθρώπινες δραστηριότητες. Παρά την έλλειψη εξειδίκευσης στην κλιματολογία, δημοσιεύει άρθρα που προβάλλουν την υπόθεση ότι οι ηλιακές δραστηριότητες είναι υπεύθυνες για το μεγαλύτερο ποσοστό της παγκόσμιας θέρμανσης, μειώνοντας τη σημασία της ανθρώπινης δραστηριότητας. Μελέτη που δημοσίευσε το 2003 από κοινού με την αστρονόμο Sallie Baliunas στο περιοδικό Climate Research, στην οποία υποστήριξαν πως ιστορικά οι κλιματικές μεταβολές στη Γη οφείλονταν στην ηλιακή δραστηριότητα και όχι στα αέρια του θερμοκηπίου, δέχθηκε σφοδρή κριτική από την επιστημονική κοινότητα για σοβαρά μεθοδολογικά σφάλματα και έγειρε ερωτήματα για τη διαδικασία peer review (αξιολόγησης από ομότιμους) του περιοδικού, που είχε ως αποτέλεσμα την παραίτηση των μισών συντακτών του και την παραδοχή του εκδότη του πως η μελέτη δεν έπρεπε να έχει δημοσιευτεί όπως ήταν.

Επιπλέον, έχει επί σειρά ετών χρηματοδοτηθεί από εταιρείες ορυκτών καυσίμων, όπως η Exxon Mobil και η Southern Company, οι οποίες έχουν σημαντικά συμφέροντα στην καθυστέρηση δράσης ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Η χρηματοδότηση αυτή χρησιμοποιείται για να προωθήσει τις θέσεις αυτών των εταιρειών, όμως ο ίδιος δεν αποκαλύπτει τη χρηματοδότηση του σε τουλάχιστον 11 από τα δημοσιευμένα άρθρα του, παραβιάζοντας ηθικούς κώδικες διαφάνειας και δημιουργώντας ανησυχία για τη σύγκρουση συμφερόντων. [πηγή 1] [πηγή 2] [πηγή 3]

Ο Δρ. Soon χρησιμοποιεί τη στρατηγική της δημιουργίας “επιστημονικής αμφιβολίας”, η οποία έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από άλλες βιομηχανίες, όπως η καπνοβιομηχανία, για να αμφισβητήσει επιστημονικά ευρήματα και να προωθήσει οικονομικά/επιχειρηματικά συμφέροντα. Παρά τις αποκαλύψεις για την απόκρυψη της χρηματοδότησής του και τη σύγκρουση συμφερόντων, συνεχίζει να έχει υποστηρικτές στην πολιτική και βιομηχανική σφαίρα, προσφέροντας με τους ισχυρισμούς του έρεισμα για ευνοϊκές – απέναντι στη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων – πολιτικές αποφάσεις ως προς το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, υποστηρίζει ότι το CO2 είναι “το αέριο της ζωής”. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει σε συνέντευξή του ότι το CO2 είναι το αέριο που “δίνει την ζωή στον πλανήτη μας” και πως κακώς οι άνθρωποι το έχουν δαιμονοποιήσει για την υπερθέρμανση του πλανήτη και για την αύξηση της συχνότητας και της έντασης ακραίων καιρικών φαινομένων που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή.

Τι ισχύει

Η κατάρριψη της άρνησης της ισχυρής επίδρασης του CO2 στην αύξηση της θερμοκρασίας της Γης.

Όπως αναφέρει σε άρθρο του το 2003 ο αναπληρωτής καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Κωνσταντίνος Τσακαλάκης (σελ. 24):

Το φαινόµενο του θερµοκηπίου αφορά στις προβλέψεις αύξησης της θερµοκρασίας του κατώτερου τµήµατος της ατµόσφαιρας (τροπόσφαιρα, πάχους 10–15 km) ανάλογα µε το γεωγραφικό πλάτος και την εποχή του έτους. Είναι δε, το αποτέλεσµα της αύξησης της συγκέντρωσης των αερίων CO2, CH4, οξειδίων του αζώτου ΝΟx (NO, N2O), χλωροφθορανθράκων (CFC και υποκατάστατά τους που είναι τα HFC και PFC) και εξαφθοριούχου θείου (SF6) στην τροπόσφαιρα. Τα αέρια αυτά καλούνται αέρια του θερµοκηπίου (greenhouse gases).
Η θεωρία της παγκόσµιας αύξησης της θερµοκρασίας πρωτοδιατυπώθηκε από τον Arrhenius to 1896, ο οποίος υποστήριξε, ότι ο διπλασιασµός της συγκέντρωσης του CO2 στην ατµόσφαιρα θα επιφέρει αύξηση της θερµοκρασίας της γης κατά 5–6°C. Πιο πρόσφατες θεωρίες υποστηρίζουν ότι οι αυξηµένες συγκεντρώσεις αερίων του θερµοκηπίου θα επιταχύνουν το ρυθµό µεταβολής του κλίµατος. Πιο συγκεκριµένα, επιστήµονες ισχυρίζονται ότι, η µέση θερµοκρασία της επιφάνειας της γης αναµένεται να αυξηθεί κατά 0,5–2,5°C τα επόµενα 50 χρόνια και 1,4–5,8°C στο τέλος του 21ου αιώνα µε σηµαντικές όµως διαφοροποιήσεις ανά γεωγραφική περιοχή.
Η αύξηση αυτή θα προκαλέσει αυξηµένη εξάτµιση και επίσης κατακρήµνιση (συγκέντρωση) ιζηµάτων στην επιφάνεια της γης. Η υγρασία του εδάφους πρόκειται να µειωθεί και θα προκαλούνται συχνά έντονες βροχοπτώσεις (καταιγίδες). Επίσης, αναµένεται αύξηση της στάθµης του νερού των ωκεανών κατά 15–95 cm, λόγω της τήξης των πάγων και της αύξησης του όγκου του νερού της θάλασσας εξαιτίας της θερµικής διαστολής του.

Παγκόσµια αύξηση θερµοκρασίας
Το φαινόµενο του θερµοκηπίου είναι η φυσική διεργασία, που έχει ως αποτέλεσµα τη θέρµανση της επιφάνειας της γης και την ατµόσφαιρα. Η διεργασία αυτή είναι το αποτέλεσµα της ικανότητας, που έχουν συγκεκριµένα αέρια της ατµόσφαιρας (διοξείδιο του άνθρακα, µεθάνιο και οξείδια του αζώτου κ.ά.) να απορροφούν, όπως συµβαίνει µε τα διαφανή τοιχώµατα σ’ ένα θερµοκήπιο, τις ακτινοβολίες µεγάλου µήκους κύµατος (υπέρυθρη ακτινοβολία) που προέρχονται από την επιφάνεια της γης και να µην τις αφήνουν να διαφύγουν.
Η αύξηση της θερµοκρασίας συµβαίνει διότι, ενώ τα αέρια του θερµοκηπίου είναι διαπερατά από την ηλιακή ακτινοβολία, απορροφούν την υπέρυθρη ακτινοβολία (θερµότητα) της γης που θα µπορούσε να διαφύγει στο διάστηµα και κατόπιν επανεκπέµπουν κάποιο ποσοστό της ακτινοβολίας που απορρόφησαν στην επιφάνεια της γης. Αυτό το φαινόµενο αναφέρεται ως παγκόσµια αύξηση θερµοκρασίας (global warming effect).
Έχει γίνει βέβαια κατανοητό και αποδεκτό ότι, υπάρχει και λειτουργεί και φυσικό φαινόµενο του θερµοκηπίου (heat trapping effect), το οποίο συµβάλλει στη διατήρηση της θερµοκρασίας της επιφάνειας της γης σε επίπεδα ανεκτά για τους ζωντανούς οργανισµούς (πανίδα και χλωρίδα). Το φυσικό φαινόµενο του θερµοκηπίου οφείλεται κατά κύριο λόγο στους υδρατµούς της ατµόσφαιρας, που προκύπτουν κυρίως από την εξάτµιση και λιγότερο από ανθρώπινες δραστηριότητες. Χωρίς την ύπαρξη του φυσικού αυτού φαινοµένου, έχει υπολογιστεί ότι η µέση θερµοκρασία στην επιφάνεια του πλανήτη µας θα ήταν 33°C χαµηλότερη (–18°C αντί 15°C) µε αποτέλεσµα τη µη εξασφάλιση συνθηκών κατάλληλων για την ύπαρξη ζωής.
Όπως φαίνεται στο Σχήµα 1, από τη συνολική ποσότητα της ηλιακής ενέργειας που διαπερνά την ατµόσφαιρα ετησίως, µόνο το 51% απορροφάται από την επιφάνεια της γης και είναι διαθέσιµη για την παραγωγή έργου. Η ενέργεια αυτή (51%) χρησιµεύει για τη θέρµανση της επιφάνειας της γης και της κατώτερης ατµόσφαιρας, για την τήξη των πάγων και την εξάτµιση του νερού και για κατανάλωση στη διεργασία της φωτοσύνθεσης από τα φυτά. Από το υπόλοιπο 49%, το 4% ανακλάται αµέσως στην επιφάνεια της γης και επανεκπέµπεται στο διάστηµα, 26% δεν φθάνει στην επιφάνεια της γης αλλά ανακλάται στα σύννεφα και τα σωµατίδια που κυκλοφορούν στην ατµόσφαιρα και 19% απορροφάται από τα αέρια της ατµόσφαιρας, τα σύννεφα και τα τεµαχίδια της ατµόσφαιρας.
Είναι γνωστό ότι, το µεγαλύτερο µέρος της ακτινοβολούµενης από τον ήλιο ενέργειας ανήκει (συγκεντρώνεται) στην ορατή περιοχή του φάσµατος δηλαδή µεταξύ µεταξύ 400 και 700 nm και αφορά στο 43% της ακτινοβολούµενης από τον ήλιο ενέργειας. Το 7–8% της συνολικής ενέργειας, ανήκει σε ακτινοβολίες µήκους κύµατος µικρότερου από αυτές του ορατού φάσµατος (υπεριώδης ακτινοβολία), ενώ το υπόλοιπο 49–50% της συνολικής ενέργειας που ακτινοβολείται από τον ήλιο αφορά σε µήκη κύµατος πέραν (>700 nm) του ορατού (υπέρυθρη ακτινοβολία).
Οι ακτινοβολίες µε µήκη κύµατος µικρότερα από 400 nm είναι εξαιρετικά σηµαντικές λόγω της µεγάλης ενέργειας που έχουν τα φωτόνιά τους, τα οποία µπορούν να προκαλέσουν οφθαλµικό καταρράκτη, εγκαύµατα ή καρκίνο του δέρµατος καταστρέφοντας τα οξέα του DNA. Όµως, είναι θετικό για τους κατοίκους της γης το γεγονός ότι οι ακτινοβολίες αυτές (υπεριώδεις ακτινοβολίες) απορροφώνται πριν ακόµη προσεγγίσουν το στρώµα της ατµόσφαιρας δηµιουργώντας την ιονόσφαιρα. Το φαινόµενο όµως αυτό έχει σχέση µε το όζον και το φαινόµενο της τρύπας του όζοντος.
Η θέρµανση της επιφάνειας της γης από το 51% της απορροφούµενης ακτινοβολίας µετατρέπει την επιφάνειά της σε πηγή εκποµπής ακτινοβολιών µεγάλου µήκους κύµατος (υπέρυθρη ακτινοβολία). Η εκπεµπόµενη ενέργεια από τη γη, υπό µορφή ακτινοβολιών µεγάλου µήκους κύµατος (>700 nm), κατευθύνεται στο περιβάλλον, µικρό µέρος της διαφεύγει µέσω της ατµόσφαιρας στο διάστηµα, ενώ µεγάλο µέρος της υπέρυθρης ακτινοβολίας απορροφάται από τα µόρια των αερίων του θερµοκηπίου που θερµαίνονται, διεγείρονται και εκπέµπουν θερµότητα υπό µορφή µεγάλου µήκους κύµατος ακτινοβολίας (υπέρυθρη ακτινοβολία) προς όλες τις κατευθύνσεις. Ποσοστό µεγαλύτερο από 90% της ακτινοβολούµενης θερµότητας από τα αέρια του θερµοκηπίου κατευθύνεται πάλι προς την επιφάνεια της γης και τη θερµαίνει µετατρέποντάς την πάλι σε πηγή εκποµπής ακτινοβολιών µεγάλου µήκους κύµατος. Το φαινόµενο, που περιγράφηκε παραπάνω, επαναλαµβάνεται µέχρις ότου εξασθενήσουν όλες οι µεγάλου µήκους κύµατος ακτινοβολίες.
Το χαρακτηριστικό εκείνο, που δηµιουργεί το φαινόµενο να συµπεριφέρονται µερικά αέρια ως αέρια θερµοκηπίου είναι το γεγονός ότι, τα µόρια τους έχουν δοµή µε τριγωνική ή πυραµιδική στερεοσκοπική απεικόνιση και τρόπο δόνησης που κάνει δυνατή την απορρόφηση ενέργειας και επίσης, µετά από διέγερσή τους, την εκποµπή ακτινοβολιών της υπέρυθρης περιοχής, στην οποία η γη εκπέµπει ενέργεια στο περιβάλλον.

Όπως αναφέραμε και σε πρόσφατο άρθρο μας, η σύνδεση του διοξειδίου του άνθρακα (CO2) με την υπερθέρμανση του πλανήτη είναι γνωστή στην επιστημονική κοινότητα από τα μέσα του 19ου αιώνα. Το CO2 στην ατμόσφαιρα εμποδίζει τη διαφυγή της θερμότητας, γεγονός που οδηγεί στην αύξηση της θερμοκρασίας της επιφάνειας της Γης – μια διαδικασία που αναφέρεται ως φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αυτό οφείλεται στις ιδιότητες του CO2, το οποίο επιτρέπει στο ηλιακό φως να φτάσει στην επιφάνεια του πλανήτη, ενώ ταυτόχρονα απορροφά και επανεκπέμπει την ενέργεια που ανακλάται από τη Γη. Ένα μέρος αυτής της ενέργειας διαφεύγει στο διάστημα, αλλά ένα σημαντικό ποσοστό επιστρέφει πίσω στη Γη, προκαλώντας αύξηση των θερμοκρασιών. Από το 1990 έως το 2022, το CO2 ήταν υπεύθυνο για περίπου το 78% της αύξησης της θερμοκρασίας της Γης που σχετίζεται με τα αέρια του θερμοκηπίου. Αν και τα αέρια του θερμοκηπίου γενικά επιδεινώνουν την κλιματική αλλαγή, το CO2 είναι ο βασικός παράγοντας που οδηγεί στη μεγαλύτερη υπερθέρμανση του πλανήτη. Υπάρχει μια ξεκάθαρη και φυσική εξήγηση για τη σύνδεση του CO2 με την κλιματική αλλαγή, η οποία επιτρέπει την ακριβή εκτίμηση της θέρμανσης που προκαλείται από το ανθρωπογενές CO2 στην ατμόσφαιρα.

Μελέτη του Krishna B. Karki παρουσιάζει την αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα που προκαλεί σημαντικές κλιματικές αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο, με ιδιαίτερη επίδραση στις περιοχές των Ιμαλαΐων, όπως το Νεπάλ. Τα κύρια αέρια του θερμοκηπίου, όπως το διοξείδιο του άνθρακα, το μεθάνιο και το νιτρικό οξείδιο, παράγονται τόσο από φυσικές διαδικασίες, όπως η αποσύνθεση οργανικής ύλης και η αναπνοή των φυτών, όσο και από ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η καύση ορυκτών καυσίμων, η γεωργία και η εκτροφή ζώων. Τα βιομηχανικά κράτη είναι υπεύθυνα για την εκπομπή τεράστιων ποσοτήτων αυτών των αερίων από τις βιομηχανίες τους, ενώ κατηγορούν τις αναπτυσσόμενες χώρες για την αποψίλωση των δασών και τη χρήση ξυλείας ως καύσιμη ύλη. Παρά τις εκκλήσεις των επιστημόνων, η ανάγκη για δράση αγνοήθηκε, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να γίνεται ολοένα και πιο εμφανές, όπως δείχνει η τήξη των πάγων στην Αρκτική και η αύξηση της στάθμης της θάλασσας. Στις περιοχές των Ιμαλαΐων, η αύξηση της θερμοκρασίας έχει ως άμεση συνέπεια τη τήξη των πάγων των παγετώνων, γεγονός που οδηγεί σε αύξηση του όγκου του νερού στα ποτάμια και τις λίμνες που τροφοδοτούνται από αυτούς. Όταν ο όγκος του νερού ξεπερνά την ικανότητα των λιμνών των παγετώνων να τον συγκρατήσουν, υπάρχει κίνδυνος οι λίμνες να σπάσουν και να υπερχειλίσουν, απελευθερώνοντας εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού και προκαλώντας καταστροφές, με εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές και περιουσίες να απειλούνται στις κατώτερες περιοχές. Εάν αυτή η διαδικασία συνεχιστεί, δεν θα μείνουν καθόλου πάγοι στα Ιμαλάια, και σε βάθος χρόνου όλοι οι ποταμοί του Νεπάλ θα στερέψουν. Αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες για την προμήθεια νερού της χώρας, προκαλώντας έλλειψη νερού για πόση, άρδευση και άλλες ζωτικής σημασίας χρήσεις. Αν και το Νεπάλ δεν έχει παράκτιες περιοχές, η αύξηση της θερμοκρασίας θα προκαλέσει την τήξη των παγετώνων και θα χαθούν τα αποθέματα πάγου, γεγονός που θα καταστρέψει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων που εξαρτώνται από το νερό που προέρχεται από τους ποταμούς που τροφοδοτούνται από τους παγετώνες. Η τήξη των παγετώνων θα προκαλέσει σοβαρά προβλήματα, όπως καταστροφή των υποδομών, απώλεια ζωών και εκατομμυρίων περιουσιών, καθώς και σοβαρή έλλειψη πόσιμου νερού. Παράλληλα, οι παράκτιες περιοχές των αναπτυσσόμενων χωρών, όπως το Μπανγκλαντές, η Ινδία και τα νησιά της Καραϊβικής, αντιμετωπίζουν σοβαρές συνέπειες από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Οι Μαλδίβες, για παράδειγμα, κινδυνεύουν να εξαφανιστούν εντελώς κάτω από το νερό.

Η εξέταση της επίδρασης του CO2 στις βιολογικές λειτουργίες των έμβιων όντων.

Σύμφωνα με μελέτη των MARIANNA KIZEKOVÁ, VIERA RUSŇÁKOVÁ, ĽUBOMÍR LEGÁTH του 2017 το διοξείδιο του άνθρακα (CO₂) είναι ένα άοσμο αέριο που αποτελεί φυσιολογικό προϊόν του μεταβολισμού στους ζωντανούς οργανισμούς και εκλύεται κατά τη διάρκεια διαφόρων βιοχημικών διαδικασιών, όπως η ζύμωση. Στην ατμόσφαιρα, η συγκέντρωσή του ανέρχεται περίπου στο 0,04%, ενώ οι ανθρωπογενείς δραστηριότητες, όπως η καύση ορυκτών καυσίμων και η εντατική βιομηχανική παραγωγή, αυξάνουν αυτή τη συγκέντρωση, ενισχύοντας το φαινόμενο του θερμοκηπίου και συμβάλλοντας στην κλιματική αλλαγή. Παρόλο που το CO₂ δεν θεωρείται τοξικό σε χαμηλές συγκεντρώσεις, μπορεί να γίνει επικίνδυνο σε υψηλότερα επίπεδα, προκαλώντας τοξικές επιδράσεις όπως καταστολή του κεντρικού νευρικού συστήματος και δυσλειτουργία του αναπνευστικού κέντρου.

Στους χώρους εργασίας, ιδιαίτερα σε εκείνους όπου παράγεται CO₂ ως υποπροϊόν, όπως ζυθοποιεία ή αρτοβιομηχανίες, η συγκέντρωση του αερίου μπορεί να φτάσει σε επικίνδυνα επίπεδα, ειδικά σε κλειστούς χώρους με ανεπαρκή αερισμό. Σε συγκεντρώσεις 2%, το CO₂ μπορεί να προκαλέσει πονοκεφάλους, κόπωση και αίσθημα ασφυξίας, ενώ σε επίπεδα 5% η συγκέντρωση του αερίου στον οργανισμό μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα, όπως απώλεια συνείδησης και ακόμα και θάνατο. Για την αποτροπή αυτών των κινδύνων, η χρήση αισθητήρων CO₂ για τη συνεχιζόμενη παρακολούθηση της συγκέντρωσης του αερίου και τη ρύθμιση του αερισμού είναι απαραίτητη. Αυτές οι τεχνολογίες βοηθούν στην αποφυγή επικίνδυνων επιπέδων CO₂ και διασφαλίζουν την υγεία των εργαζομένων.

Η μέτρηση και η παρακολούθηση της συγκέντρωσης CO₂ πρέπει να αποτελούν βασικά μέτρα ασφαλείας στους χώρους εργασίας. Η εγκατάσταση συσκευών που συνδέονται με συστήματα εξαερισμού και παρέχουν δεδομένα σε πραγματικό χρόνο μπορεί να συμβάλει σημαντικά στη βελτίωση της ασφάλειας. Οι αισθητήρες CO₂ επιτρέπουν την έγκαιρη ανίχνευση επικίνδυνων συγκεντρώσεων και εξασφαλίζουν τη συνεχιζόμενη προστασία των εργαζομένων. Ειδικά σε βιομηχανίες όπως οι ζυθοποιίες και οι αρτοβιομηχανίες, όπου η ζύμωση και άλλες διαδικασίες παράγουν μεγάλες ποσότητες CO₂, η εφαρμογή αυτών των μέτρων είναι αναγκαία για την ενίσχυση της ασφάλειας και την προστασία της υγείας των εργαζομένων.

Η μελέτη του Peter Stallinga απο το 2018 εξετάζει την επίδραση του διοξειδίου του άνθρακα (CO₂) στην ατμόσφαιρα και τις συνέπειές του στη χημεία των ωκεανών, με ιδιαίτερη έμφαση στα κοραλλιογενή συστήματα. Όταν το CO₂ αυξάνεται στην ατμόσφαιρα, προκαλείται όξυνση των ωκεανών μέσω της μείωσης του pH του νερού. Αυτό επηρεάζει τη συγκέντρωση των ανθρακικών ιόντων (CO₃²⁻), τα οποία αποτελούν το βασικό δομικό συστατικό για τους σκελετούς των κοραλλιών και τα κελύφη των οστρακοειδών. Η επίδραση αυτή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη χημική κατάσταση του ωκεανού. Σε περιπτώσεις όπου το pH παραμένει σταθερό, η αύξηση του CO₂ στην ατμόσφαιρα μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της συγκέντρωσης των ανθρακικών ιόντων, κάτι που είναι ευνοϊκό για τα κοράλλια, καθώς διευκολύνεται ο σχηματισμός των σκελετών τους. Ωστόσο, σε περιβάλλοντα όπου το pH μειώνεται, λόγω ρύπανσης ή άλλων παραγόντων, παρατηρείται μείωση της διαθεσιμότητας των ανθρακικών ιόντων. Αυτό είναι επιβλαβές για τα κοράλλια, καθώς δυσκολεύονται να διατηρήσουν τους σκελετούς τους, θέτοντας την επιβίωσή τους σε κίνδυνο.

Σε έναν καθαρό ωκεανό χωρίς ρυθμιστικούς μηχανισμούς, η προσθήκη CO₂ δεν μειώνει τη διαθεσιμότητα των ανθρακικών ιόντων. Αντίθετα, σε περιβάλλοντα μερικής ικανότητας ρύθμισης, η προσθήκη CO₂ μπορεί να μειώσει τα ανθρακικά ιόντα, περιορίζοντας τη βιολογική δραστηριότητα. Παράλληλα, η μελέτη καταδεικνύει ότι η αύξηση του CO₂ δεν επιφέρει αποκλειστικά αρνητικές επιπτώσεις, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να αυξήσει τη διαθεσιμότητα θρεπτικών συστατικών που υποστηρίζουν τη θαλάσσια βιοποικιλότητα. Συνολικά, η επίδραση του CO₂ στους ωκεανούς είναι πολυδιάστατη και εξαρτάται από παράγοντες όπως η χημική σύνθεση του νερού και η σταθερότητα του pH. Η κατανόηση αυτών των παραμέτρων είναι κρίσιμη για την αξιολόγηση των επιπτώσεων στην υγεία των κοραλλιογενών συστημάτων και στη θαλάσσια ζωή γενικότερα.

Στην μελέτη των Petra M. Visser et.al η αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα, λόγω της κλιματικής αλλαγής, επηρεάζει τα οικοσυστήματα των υδάτων, ειδικότερα τα γλυκά νερά, όπως οι λίμνες. Τα κυανοβακτήρια (γνωστά και ως μπλε-πράσινα άλγη) είναι μικροοργανισμοί που ζουν στο νερό και απορροφούν CO2 για να αναπτυχθούν. Όταν υπάρχει πολύ CO2 στην ατμόσφαιρα, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη απορρόφηση CO2 από τα κυανοβακτήρια. Αν τα κυανοβακτήρια αναπτύσσονται σε μεγάλες ποσότητες (δηλαδή σχηματίζουν ανθίσεις), τότε η συγκέντρωση CO2 στο νερό εξαντλείται και δημιουργείται μια διαφορά συγκέντρωσης μεταξύ του νερού και της ατμόσφαιρας. Η αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα μπορεί να ενισχύσει την ανάπτυξη αυτών των ανθισμάτων, επειδή τα κυανοβακτήρια απορροφούν περισσότερο CO2 και αναπτύσσονται πιο γρήγορα σε συνθήκες με υψηλότερες θερμοκρασίες και περισσότερο θρεπτικά συστατικά (όπως το άζωτο και το φώσφορο). Ωστόσο, δεν αντιδρούν όλα τα στελέχη κυανοβακτηρίων με τον ίδιο τρόπο στην αύξηση του CO2. Ορισμένα στελέχη είναι πιο αποτελεσματικά στην απορρόφηση του CO2, κάτι που τα βοηθά να αναπτυχθούν πιο γρήγορα.

Αν και οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι το CO2 αυξάνεται στην ατμόσφαιρα, δεν έχουν μελετήσει επαρκώς τις επιπτώσεις αυτής της αλλαγής στα γλυκά νερά, όπως οι λίμνες. Οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν ότι η αύξηση του CO2 μπορεί να προκαλέσει περισσότερες ανθίσεις κυανοβακτηρίων, οι οποίες είναι επικίνδυνες για τα οικοσυστήματα των υδάτων. Οι ανθίσεις κυανοβακτηρίων μπορεί να μειώσουν την ποιότητα του νερού και να βλάψουν τους οργανισμούς που εξαρτώνται από το νερό για να ζήσουν, όπως τα ψάρια και άλλα υδρόβια είδη. Συνοπτικά, η αύξηση του CO2 λόγω της κλιματικής αλλαγής φαίνεται να ευνοεί την ανάπτυξη των κυανοβακτηρίων, κάτι που μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες για τα υδάτινα οικοσυστήματα.

Η μελέτη των Abigail L. S. Swann et.al, αναφέρεται στην αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα που προκαλεί τη θέρμανση του πλανήτη, και πολλές μελέτες έχουν συμπεράνει ότι αυτή η θέρμανση θα οδηγήσει σε πιο συχνές και έντονες ξηρασίες. Ωστόσο, η αύξηση του CO2 επηρεάζει και τις αντιδράσεις των φυτών, όπως τη σωματική αγωγιμότητα και τη χρήση νερού, διαδικασίες που συνήθως παραβλέπονται στις αναλύσεις επιπτώσεων. Οι φυσιολογικές αντιδράσεις των φυτών στο CO2 μειώνουν τις προβλέψεις για μελλοντικό στρες των φυτών από ξηρασία, και αυτή η μείωση καταγράφεται καλύτερα όταν χρησιμοποιούνται δείκτες που επικεντρώνονται στα φυτά, αντί για δείκτες που επικεντρώνονται στην ατμόσφαιρα, από τα μοντέλα συστημάτων της Γης (ESMs). Για παράδειγμα, ο δείκτης σοβαρότητας ξηρασίας Palmer, ο οποίος επικεντρώνεται στην ατμόσφαιρα, προβλέπει αύξηση της ξηρασίας για πάνω από το 70% της παγκόσμιας ξηράς, ενώ αυτή η περιοχή μειώνεται στο 37% όταν χρησιμοποιείται ο δείκτης “διαφορά βροχόπτωσης με εξάτμιση” (P-E), ο οποίος αντιπροσωπεύει τη ροή του νερού που είναι διαθέσιμη για τα οικοσυστήματα και τους ανθρώπους. Οι δύο δείκτες συμφωνούν στην αύξηση της έντασης της ξηρασίας σε περιοχές όπως η Νότια Βόρεια Αμερική, η βόρεια Νότια Αμερική και η Νότια Ευρώπη, όπου οι μειώσεις της βροχόπτωσης είναι πιο έντονες, αλλά διαφέρουν σε άλλες περιοχές, όπως η Ασία και η κεντρική Αφρική, όπου το P-E προβλέπει μείωση του στρες των φυτών από ξηρασία. Η διαφορετική ευαισθησία των δεικτών ξηρασίας σε φυσιολογικές και συνθηκες με ακτινοβολια με ταυτόχρονη αύξησης του CO2 εξηγεί εν μέρει αυτές τις διαφορές στις προβλέψεις. Επιπλέον, η χρήση εξόδων από μοντέλα ESM (Evolutionary Scale Modeling) σε εκτός σύνδεσης μοντέλα μπορεί να διπλασιάσει τις ανατροφοδοτήσεις των φυτών σχετικά με τη σχετική υγρασία και άλλες παραμέτρους, οδηγώντας σε υπερεκτιμήσεις του μελλοντικού άγχους. Για να μειωθούν οι αβεβαιότητες στις προβλέψεις για τις ξηρασίες στο μέλλον, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιούνται δείκτες που λαμβάνουν υπόψη την αντίδραση των φυτών στη μεταβολή του CO2, όπως η χρήση του P-E και των δεδομένων υγρασίας του εδάφους από τα μοντέλα ESM (Evolutionary Scale Modeling).

Συμπέρασμα

Συμπερασματικά το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι ένα αέριο που “δίνει ζωή” στον πλανήτη και την ανθρωπότητα. Η αύξηση της συγκέντρωσής του στη γήινη ατμόσφαιρα αποτελεί την κύρια αίτια της αλλαγής του κλίματος και την εξέλιξη του φαινομένου του θερμοκηπίου στον πλανήτη. Σε μεγάλες συγκεντρώσεις βλάπτει τον άνθρωπο και κάθε ον στη γη. Παρ’ όλη τη μικρή θετική του επίδραση σε ορισμένες λειτουργίες των έμβιων οργανισμών, λόγω της χημικής του σύστασης, δεν παύει να αποτελεί ένα αέριο του θερμοκηπίου που έχει αρκετές αρνητικές επιδράσεις στο κλίμα, στον άνθρωπο και το περιβάλλον εν γένει.

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:

1.https://pdf.sciencedirectassets.com/272643/1-s2.0-S1568988316X00030/1-s2.0-S1568988315301694/am.pdf?X-Amz-Security-Token=IQoJb3JpZ2luX2VjEEsaCXVzLWVhc3QtMSJIMEYCIQC9fpihuqLOxLm1TFXFOeVlfdiD5UbbGeiWwyCKals0lwIhAPIfCbZ5fL0Vq%2BQAcgS0LNOtjQV2W%2B%2FgcHV6Tx0tbXmHKrIFCEQQBRoMMDU5MDAzNTQ2ODY1IgzeYTSXpXU88CWXZ80qjwXWgFevyXFaHA52blC9G6rgmqZ0uhgG%2BMR7Z1mg%2FDCzkKYpJx9IPiLZ40%2Fq9vBek34pkJR90WtayAkcfKIbgCeAPzU2sX2%2FxzyH9JlEdiQU5c%2BOKa5wrxI%2BXMveteEI5pEA3xKJ2DGCEXeI9n5VxHmoQWgzkK2UzW4S9f5kCMmYuq%2Bc1mjeeI%2BHaZ9mDfi3R6JFFZq2Ba11rW3eT1GZrma2AvmYaqK1guFC92CninIasp8GZ33OQYwRuazWxVnvMzlaoAzAL4lwKbgPzPlBpEVLHHokaAirvMpYNoIdNy3Zj1Q1pheHpGC27yy4bc1XfRg73vjP4H%2FLXlc%2FoNPRCrrjs8RIzmiwG%2FNae8auwP64ZLhJ1rrK%2Bz8%2Fobwf0gmiTQA8fiPPv878%2B9fDnVx12Z6mEOjs2x3fRn1lm0st34F6khA%2FPxK7UtTOib6CZQfk9HjqlC2j9pfy8UMntAvbdS1qiA44RJIBkSX2iSYCLYFXgJMKAJiM0dfuFo%2F2QHhftlIybVhexOIoNU3Ht19YB5BufvKVvmJ81iw6kAvmPTVFMuqUiiw%2Fih4TGQ0cdIkwDuXODIETloJySYBXM3UfJ%2ByI9n7v%2Fl0xUWInJMuPwo%2BCgJyn1DbGFJJ1fybeAE3PHjuURKHmSYK4GKwi%2B5CNRk4tznZ2H8Eln1%2F2ZxBxOtuGy6TMl7zcYYWu%2FxYdEalTOOxxrH%2BvIh6niqOwGK415%2FSfl1bR9yCRUq%2FRMmOcHV1JXFlFFpLe47KiZDCJjJP2gBm9w7HMhzf3PsdfMErPNiXjIALkyoTCYytB3Ys2kGd22OWd2O7XNkPCBRe0SF6ss%2FdNTwIQnp34esWtYjJX1vbX8VwOTGXm5uHGAGXZJ4BJMMnCo7wGOrAB6kRK5wIVv0wgsvczzBn0ImK0lqr6vCEV%2Bir23kY8gkjTlvEU%2FZdghCXfJzYZtJGKeGpfz2MH%2BOe4eA0u0%2FYBoDOldm6Z5iLBHLmYS4WKQB58CFvXoCMrk4%2FyN7qgn2hXNU2AsvacrwKr3clEBYS%2FoK7fM8NE2Re%2BRLg1uDChYzy7rItc1BwRpCYbLqdzdtxId8YJXJ0%2FMu%2BVFMI%2BGZuCiYgOA8kaT0BPrZsT4oe0Fko%3D&X-Amz-Algorithm=AWS4-HMAC-SHA256&X-Amz-Date=20250116T112220Z&X-Amz-SignedHeaders=host&X-Amz-Expires=300&X-Amz-Credential=ASIAQ3PHCVTYYWNSC62G%2F20250116%2Fus-east-1%2Fs3%2Faws4_request&X-Amz-Signature=02ca7522f321be399fb3ae46b318045202b2edfb277c52f525732549d0cf5ae9&hash=2ffbdaed7fded1e015c6a059fabf535cc8ba094f6bd83f57d30b9c29f0c73351&host=68042c943591013ac2b2430a89b270f6af2c76d8dfd086a07176afe7c76c2c61&pii=S1568988315301694&tid=pdf-f739878c-506f-4076-b911-e9e2ff967de6&sid=2604e1a937c0334ca13b5ad675ba1251811egxrqb&type=client
2.https://www.researchgate.net/profile/Konstantinos-Tsakalakis/publication/340967076_The_Greenhouse_Effect_and_the_impact_of_fossil_fuel_burning_and_the_other_anthropogenic_activities_on_its_evolution/links/5ea7fa2c92851cde0c902a40/The-Greenhouse-Effect-and-the-impact-of-fossil-fuel-burning-and-the-other-anthropogenic-activities-on-its-evolution.pdf
3.https://dspace.lib.ntua.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/52422/Liossi_Sofia.pdf?sequence=2&isAllowed=y
4.https://d1wqtxts1xzle7.cloudfront.net/111613916/article-10.1515-jepsem-2017-0004-libre.pdf?1708343776=&response-content-disposition=inline%3B+filename%3DEffects_of_CO2_on_the_Organism_Depending.pdf&Expires=1737030046&Signature=gEhrnzbSG8Inr6NRAR9Ce8sIRIxqxyAS~ZOinUKULj-2YI7qAw3TKbIfw2A88wWcLzYUQ8r6hwusbOeVMvG-28lJjd-cegpdxA3UE4KFr9y0I5rjunzIqi0p~84CWBXzAJLDTO1Fj3h2KXTNmmSTXPiOdC6tNiuJGey6A11j7ma0AvxnDxFAwrlkWa7oVLV-M-exENSMaJDgnvgCTXo1tQ51B~TBamO1d-c8Y5cEwgVfCHM11pI9JMFuyjNnRHh0kFVdyRR6kWeSvBYH-47o4ghdRb3yRPLYYYgXbH1MINvozbNIhGjxvnT5H0oXrVVfbZ2ShRsU4zi0f6LtEogKPg__&Key-Pair-Id=APKAJLOHF5GGSLRBV4ZA
5.https://nepjol.info/index.php/AEJ/article/view/721
6.https://www.researchgate.net/profile/P-Stallinga/publication/326364769_Carbon_Dioxide_and_Ocean_Acidification/links/5bf534b3299bf1124fe263bb/Carbon-Dioxide-and-Ocean-Acidification.pdf
7.https://www.pnas.org/doi/epdf/10.1073/pnas.1604581113
8.https://web.archive.org/web/20150301033919/https://www.nytimes.com/2015/02/22/us/ties-to-corporate-cash-for-climate-change-researcher-Wei-Hock-Soon.html
9.https://www.ellinikahoaxes.gr/2025/01/09/tainia-me-titlo-klimatiki-allagi-i-aneipoti-pragmatikotita-the-cold-truth-gnosta-afigimata-paraplanitikes-plirofories-kai-anakriveis-theories/